Nederlandse films op dvd 
dvd NR.
TITEL
 

Terug naar Index

DVD13

FANFARE
NL 1958 ZW-98 minuten
Regie: Bert Haanstra

met: Hans Kaart = Joannes Jansen (bombardonbespeler/kastelein Geursen), Bernhard Droog (hoornist Krijns), Albert Mol (Schalm, dirigent uit Amsterdam), Wim van den Heuvel (Douwe, veldwachter), Ineke Brinkman (Marije; dochter van kastelein Geursen), Herbert Joeks (Koendering; triangel-muzikant en kruidenier), Andrea Domburg (Lies, zuster van Krijns), Ton Lutz (Altena, componist), Riek Schagen (Aaltje, vrouw van Koendering), Henk van Buuren (Valentijn, dirigent van de fanfare en gemeenteklerk), Dio Huysmans = Dio Huismans (Zwaansdijk, vertegenwoordiger van Provinciale Staten), Willem Huysmans = Willem Huismans, Johan Valk (Van Ogten, burgemeester van Lagerwiede), Bob Verstraete (Griep, reisleider van een vereniging), Sara Heyblom (leidster van een vereniging), Huib de Vries, Alie Dose (Clara, koe van Geursen)

Scenario: Jan Blokker en Bert Haanstra. Het dorpje Lagerwiede is in het trotse bezit van een uitstekende fanfare met de naam 'Kunst en Vriendschap'. Binnenkort zullen zij deelnemen aan een groot concours en maken een goede kans om in de prijzen te vallen. Maar voordat het zover is, loopt een ruzie tussen twee leden van het muziekcorps zo hoog op, dat de fanfare plotseling in twee vijandige kampen verdeeld raakt. Beide partijen zijn vastbesloten om aan het concours deel te nemen. De oplossing van dit conflict is zowel filmtechnisch als muzikaal goed gevonden. Muziek van Jan Mul, gespeeld door het Concertgebouworkest. Speelfilmdebuut van Bert Haanstra, die in 1948 debuteerde met de documentaire DE MUIDERKRING HERLEEFT. Kosten film: 450.000 gulden. Opbrengst: 1.200.000 gulden. Bij Moussault te Amsterdam verscheen het verhaal van de film met vele foto's in boekvorm. Ook de bladmuziek was te koop; de muzikale clou (een dubbelmars van Jan Mul in het arrangement van Piet van Mever) is in de vorm van een samengeperste partituur verschenen onder de titel 'Fanfare in Es'. Er bestonden plannen voor om een Vlaamse versie van de film te maken, maar de in België werkzame 'Vereniging voor de beschaafde omgangstaal' was daar fel op tegen. Op 3, 4 en 5 september 1992 was op het Van der Helstplein in Amsterdam een theaterversie van FANFARE te zien, geregisseerd door Pieter Bouwman. Dit ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van het filmhuis Rialto, het Ostadetheater en het eerste lustrum van Stadsdeelraad de Pijp. In de doctoraalscriptie van Fedor van Rossem uit 1993 worden de (beeld)grappen uit FANFARE (en WAT ZIEN IK? en FLODDER) geanalyseerd. Merit of Edinburgh, 1959. First Prize, Cork Filmfestival 1959. Award of Merit, Melbourne 1960. Han G. Hoekstra in 'Het Parool' van 24 oktober 1958: "een blijmoedige, welgeschapen film, die voor vaderlandse speelfilmbegrippen een ongekende volwassenheid vertoonde in vrijwel alle onderdelen. FANFARE is een plezierig geval, dat men opgewekt anderhalf uur zit uit te kijken en waarbij men de bioscoop eindelijk eens verlaat zonder gemengde gevoelens, die het aanschowen van een Nederlandse speelfilm als regel teweeg pleegt te brengen. (...) Onder zijn leiding lieten bekende toneelacteurs zich ombuigen tot filmacteurs, en met de uitslag voor ogen kunnen ze er geen bezwaar tegen hebben. Wat Hans Kaart bijvoorbeeld presteert is verrukkelijk. (...) een glansrol. (...) De tegenkant van het sobere acteren dat hier ten beste wordt gegeven is een neiging tot overmatige nuchterheid; hier en daar is men er in FANFARE niet aan ontkomen. Een ander bezwaar is dat de film soms te zwaar steunt op de amuserende werking van het beeld-alleen, wat tot steriliteit voert en het in de lucht blijven hangen van enkele scènes. Er staat echter zoveel goeds tegenover, er is zovaak aanleiding in een spontane lach te schieten of zich in stilte te laten vermaken, dat dit vitten lijkt. Een succes dus, deze FANFARE. Voor zeer velen. Zeker ook voor producent Rudolf Meyer die met deze film zijn negende Nederlandse produktie leidde." H. Wielek in 'Tijd en Taak' van 7 februari 1959 nadat de meeste bladen FANFARE in zijn ogen onterecht als meesterwerk hadden toegejuicht: "Gezegd moet worden dat FANFARE een hoopvol begin zou kunnen zijn indien hij niet onder oorverdovend applaus bedolven was." 2.635.178 bezoekers. FANFARE heeft een week in Londen gelopen als tweede ‘feature’ en her en der in Engeland, maar niet echt succesvol. In Duitsland en Oostenrijk ging het weinig beter. Decennia later verklapte Jan Blokker dat buitenlandse collega's in Cannes hem geschokt hadden aangesproken: nooit hadden ze zoveel lelijke mensen in één film gezien (Albert Mol, Hans Kaart, Ton Lutz, Bernhard Droog en Herbert Joeks).
Première: 24 oktober 1958